هنر سوخته نگارین

هنر سوخت نگارین

هنری که در دو واژه " سوخت" به معنای سوزاندن و " نگارین " به معنای زینت داده شده تعریف می‌شود. سوخت نگارین قابلیت اجرایی را بر روی متریالهایی نظیر : نی ،چوپ ، پارچه ، چرم ، کاغذ و اصولا هر مصالحی با بافت سلولزی را دارد. این هنر سابقه ای در هنرهای ایرانی نداشته و کاملا نوظهور میباشد. در دوران صفویه انگ ( شابلون فلزی) را روی حرارت داغ می‌کردند و سپس تحت فشار بر روی پوست گاومیش نقش هایی همچون شمسه حک می‌کردند که همان صنعت چاپ و گراور امروزی است( مثل جلد قرآن). و در جایی دیگر پوست حیوانات مختلفی همچون آهو ، میش ، بز و .... را دباغی و سپس آنرا برای اجرای نقوش خود قطاعی و در کنار هم مونتاژ می‌کردند و بعبارتی همان کلاژ امروزی یا جورچین خودمان و چون این تکنیک در اصفهان رواج داشته و از بازماندگان آن خانم زینت السادات امامی میباشد و اصفهانی‌ها به رنگ تیره سوخت می‌گویند این روش بنام سوخت چرم نامگذاری شد. اما هنر سوخت نگارین که به اشتباه سوخته کاری گفته می‌شود در سال ۱۳۶۲ با پرتره ای از استاد بی نظیر موسیقی ایران " آسید حسن کسایی" را بر روی نی به روش سوخت انجام دادم که اولین اثر سوخت میباشد و آثارم در دو " موزه موسیقی تهران" و " موزه میرعماد کاخ سعد آباد" در معرض دید عموم قرار کرفته است.

www.moaragh-simorgh.com